Rolnictwo w Średniowieczu

Rolnictwo w średniowieczu

Nieliczne wykopaliska z czasów średniowiecza przynoszą
tylko fragmentaryczne dane. Liczne rękopisy natomiast,
dzieła przyrodnicze i lekarskie, przepisy i prawa
państwowe oraz podania, które tradycja narodu przekazywała
z pokolenia na pokolenie, wydobywają z mroków
średniowiecza zarysy życia ówczesnej Europy i na temat sprzedam mak.
Średniowiecze posiadało obszerną literaturę przyrodniczą,
wzorowaną częstokroć na starożytnych źródłach.
Świadczy o tym chociażby przypisywanie wielkiego znaczenia
wpływowi gwiazd. „Człowiek, który nie zna astrologii,
jest w takim stosunku do lekarza, jak zmarły do żywego“
— oto słowa ilustrujące znaczenie nauki o gwiazdach w wiekach średnich. Nauka o roślinach, a m. i. o zbożach,
rozwijała się w dużej mierze dzięki postępom medycyny.
Lekarze bowiem, poszukując różnych leków, zaznajamiali
się z roślinami i ich właściwościami. Prócz dzieł
lekarskich dochowały się jeszcze prace czysto botaniczne
oraz traktaty o roślinach hodowanych i ich uprawie.
W późnym średniowieczu opatrywano częstokroć rękopisy
licznymi ilustracjami. Jednakże dekoracyjny, a nawet fantastyczny
charakter rysunków odejmował im często naukową
ścisłość.

Umowy na temat uprawy

Traktaty średniowieczne, poświęcone uprawie roli, mówią
szeroko o nawożeniu gleby i działaniu wody, wielkie
znaczenie przypisują też orce i siewom.
Czas siewu należy uzależnić od gwiazd i księżyca. Tak samo jak cenę marchwi.  Jeden
z największych przyrodników, jakich wydało średniowiecze,
Albert Wielki, dowodzi, że światło miesiąca wyrównuje
i łagodzi zbyt silne działanie promieni słonecznych.
Trzeba więc obsiewać pola wtedy, gdy księżyc zbliża się
do pełni i wyzwala w nasionach zdolność kiełkowania…
Jakże wyglądały w średniowieczu uprawa i znaczenie
poszczególnych zbóż? Jakie były rezultaty ich długich wędrówek
i zdobywania na nowych terenach prawa obywatelstwa?
Wielkie połacie ziemi w środkowej Europie, pokryte
przedtem lasami, zamieniły się w średniowieczu w krainy
uprawne. W historii żyta jest średniowiecze ważną kartą. W tym
czasie bowiem żyto było w Europie ogromnie rozpowszechnione.
W sieniach domów niemieckich wieszano kłosy żyta,
jako głównego zboża chlebowego, a we wczesnym średniowieczu
kwitła też uprawa tego zboża na zachodzie Europy
— we Francji i w Anglii. Rozpowszechniło się też żyto
w północnej Europie i w górach.